نگارنده گويد : قصد داشتم كه مقدّمه را در اينجا خاتمه دهم ليكن دو امر موجب شد كه از اين تصميم برگشته و موضوع را دنبال كنم : 1 - آنكه بر نسخه‌اى از محبوب القلوب مطلع شدم كه داراى خصايص و مزايايى است كه قسمتى از ترجمهء حال مؤلف ( ره ) را روشن مىكند و دور از انصاف است كه با دسترسى به آن نسخه اين امر مهمّ مبهم و تاريك بماند . 2 - آنكه حكم باتّحاد بهاء الدين و قطب الدين كه مختار ماست و يا حكم بتعدّد آن دو چنان كه در وهلهء اولى بدون تحقيق و خوض در امورى كه ميتواند شخص متردّد در اين مطلب را بنتيجهء قطعى رساند به نظر ميآيد به جهت مختصر بودن كلماتى كه در اين باره ياد كرديم كاملا روشن نشده است ، پس بهتر آنست كه مقدمه را تعقيب كرده و نسبت بهر دو مطلب ادلهء وافى و كافى اقامه كنيم تا مدعا ببيّنه و برهان بثبوت رسد ، پس از خدا يارى ميجوئيم و مىگوييم : نسخهء ديگرى از محبوب القلوب هنگامى كه مشغول تصحيح ترجمهء مؤلف كه در آخر كتاب محبوب القلوب خود آورده است بودم نظر بتصحيح اغلاط بسيارى كه در آن ملاحظه ميشد نيازمند شدم كه بنسخ عديده اگر دسترس باشد مراجعه كنم در ضمن فحص و استخبار از مظان جود آن يا اطلاع بر آن از دوست عزيزم آقاى محمد تقى دانش پژوه نيز كه رئيس كتابخانهء مركزى دانشگاه است جويا شدم و سراغ گرفتم ، ايشان اظهار داشتند كه ما از اين كتاب فقط دو نسخهء عكسى داريم كه يكى از نسخهء كتابخانهء مدرسهء عالى سپهسالار جديد عكس بردارى شده ، و ديگرى از روى نسخهء كتابخانهء مجلس شوراى ملى و اين هر دو نسخهء عكسى نيز نظر به آنكه شماره نخورده و جلد نشده و به صورت اوراق پريشان است قابل استفاده نيست ، پس من از وجود نسخهء ديگرى